SiccaBASE logptyp

WARSTWA STABILIZOWANA ZIARNISTYM DODATKIEM HYDROFOBOWYM SiccaBASE

Odziaływanie cząstek w warstwie

W każdej cząsteczce gruntu jony na powierzchni granicznej są związane od strony cząsteczki, a od strony zewnętrznej pozostają niezrównoważone, dążąc w sposób naturalny do połączenia z jonami znajdującymi się w zasięgu działania ich sił molekularnego przyciągania. Dzięki temu cząsteczka gruntu ma możliwość wiązania na swojej powierzchni molekuł wodnych oraz jonów. To powoduje powstanie dookoła niej warstwy dyfuzyjnej składającej się z jonów oraz tzw.wody błonkowej, przyciąganej do cząstki z bardzo dużą siłą. W gruntach spoistych ta właśnie woda błonkowa ma główny wpływ na niekorzystne właściwości mechaniczne tych gruntów.

Konsolidacja gruntu w warstwie

Ze względu na wprowadzane przez dodatek SiccaBASE kationy dochodzi do zmiany znaku potencjału na granicy faz i cząstki gruntu zaczynają podlegać siłą wzajemnego przyciągania. W następstwie dochodzi do koagulacji cząstek gruntu, która ze względu na wartościowość absorbowanego kationuj est nieodwracalna. Efekt ten w znacznym stopniu zwiększa możliwości konsolidacyjne gruntu, do których dochodzi przez cykliczne obciążenia pochodzące od ruchu pojazdów. Powstające zjawisko pełzania struktury gruntu powoduje zbliżanie cząstek gruntu i zwiększenie stref ich sił przyciągania.

Regeneracja mikropęknięć w warstwie

Z uwagi na skonsolidowaną strukturę materiału budującego warstwę, może dochodzić w nim do samoistnej wewnętrznej regeneracji mikropęknięć. Węższe pęknięcia są bardziej podatne na całkowite zasklepienie przez autogeniczną regenerację. Dodatkową skuteczność samoregeneracji uzyskuje się pod wpływem działającego obciążenia na warstwę. Autogeniczna regeneracja pęknięć powodowana jest przez mechanizm uwodnienia bezwodnych cząstek cementu i ich rozpuszczenia, a następnie karbonizacji wodorotlenku wapnia. W późniejszym okresie użytkowania warstwy stabilizacji głównym mechanizmem stają się procesy wytrącania węglanu wapnia.